About the crazy life after having babies

Waarom weten dat je niet perfect bent, perfect is!

moederschap-onzekerheid-213x300 Waarom weten dat je niet perfect bent, perfect is!Ken je de verhalen en foto’s van perfect (door-) slapende baby’s en kinderen die zonder morsen kunnen eten?

Kinderen met perfect zittend haar en waarvan de (blijkbaar totaal niet onzekere)  moeder er ook nog eens uitziet alsof ze niet net onder gesnotterd en gespuugd is?

 

Juist, ik ook.

 

Als ik op Instagram een plaatje zie van al die perfectie, dan wil ik er altijd maar 1 comment onder schrijven: #hoedan?!

 

 

 

Mijn dag begint altijd hetzelfde. Nadat ik in de ochtend door onze lieve tweejarige dochter om 06.00 uur wordt wakker geroepen heb ik er al meerdere wakkere momenten op zitten die nacht (want nee, mijn dochter van drie maanden slaapt nog niet door en ja, ze komt nog elke drie uur).

 

Mijn man is altijd zo lief om haar uit bed te halen en dan volgt een half uur sesamstraat en brandweerman Sam kijken, terwijl Maarten en ik stiekem toch nog wat slaap proberen te pakken.

 

Om half 8 zitten wij aan het ontbijt, ik moet Emma nog een keer voeden (want ze is een lekker hongerige dame) en wordt continu aan mijn oorbellen en losse haren getrokken: oorbellen uit, paardenstaart in.

 

Op hakken lopen doe ik al sinds de geboorte van Sophie niet meer, want wie hou ik voor de gek? Met haar moest ik uren rondlopen (want nee, zij wilde niet in de wieg slapen, maar alleen in de draagdoek). Ik dacht dat komt later wel weer, maar inmiddels is ze twee en rent dus absoluut wel in 7 sloten tegelijk. Op hakken erachteraan gaat niet zo makkelijk, dus trek ik lekker mijn Vans aan.

 

Tegen een uurtje of tien geef ik nog een keer voeding, waarbij Emma heel lief en rustig drinkt. Ondertussen probeert Sophie met wat kleurpotloden en pennen de ramen en vensterbank in te kleuren… Ik sta (al borstvoeding gevend) op en zet (op mijn vans) de achtervolging in.

 

Nadat ik weer op de bank zit en Emma klaar is met drinken haal ik haar van mij af om te ontdekken dat ik van borst tot heup een mooie natte streep moedermelk op mijn net gewassen shirt heb zitten.

 

Heb ik bezoek vandaag? Nee? Dan kleed ik me niet om.

 

Als ik dan even later in de speeltuin sta en allemaal perfect geknipt, gestylt en geschminkte moeders zie staan, wil ik het uitschreeuwen: HOE DAN?!

 

En dit gaat er alleen nog maar over hoe ik er op een dag bijloop. Dan heb ik het nog niet eens over de punten in het moederschap waar het echt om gaat; de opvoeding van je wonderschone (bij mij onder de aarde zittende) kroos.

 

Soms lijkt het wel alsof we allemaal aan elkaar moeten laten zien dat we het onder controle hebben, dat we precies weten waar we mee bezig zijn en dat het ons allemaal voor de wind gaat.

 

Maar is dit ook echt zo?

 

Als ik naar mezelf kijk is het moederschap juist iets wat ik totaal niet onder controle had/heb. Ik heb daar door vallen en opstaan van alles over geleerd en ik leer elke dag meer.

 

Toen ik Sophie kreeg ben ik als een malle gaan lezen en onderzoeken hoe het allemaal werkte, want Sophie wilde bijvoorbeeld niet slapen. Alleen op mij. Zodra ik haar in haar bed legde schreeuwde ze het uit. Ik voelde in mijn hele lijf dat dat niet hoorde, dus hield ik haar maar gewoon altijd tegen me aan (vaak in een draagdoek).

 

In onderzoeken las ik dat dit normaal was en dat huilen slecht is voor baby’s (later meer hierover!). Dus deed ik wat die onderzoeken zeiden wat ik moest doen: voorzien in de behoefte van mijn kind. En mijn kind wilde bij mij zijn.

 

Ik weet nog dat ik bij de apotheek stond en aan de praat raakte met een oudere vrouw. Ze vroeg waarom ik Sophie in de draagdoek had… toen ik vertelde dat Sophie nergens anders wilde slapen kreeg ik te horen: dan heb je haar verpest.

 

WAT?!

 

Ik werd behoorlijk onzeker van wat mensen tegen mij zeiden. Want ja, ik deed ook maar wat ik dacht dat goed was. Maar was dat wel goed? Verpestte en verwende ik mijn kind niet? En zou Sophie echt opgroeien tot een verwaand en verwent nest?

Bewust onbekwaam

 

Ik heb me in het begin van mijn moederschap nog nooit zo onbekwaam gevoeld. Ik voelde me onzeker en heb behoorlijk vaak op de bank gehuild van onzekerheid (en van uitputting!).

 

Inmiddels slaapt Sophie in haar eigen bed. De hele nacht. En overdag slaapt ze daar ook heerlijk. Na een half jaar kon ze dat ineens. Ik voelde dat aan en van de een op de andere dag liet ik haar (zonder huilen) in haar eigen bed slapen. Het is dus goed gekomen.

 

Achteraf zie ik in dat ik juist doordat ik me onbekwaam voelde, ik ging onderzoeken hoe ik met verschillende situaties om moest gaan. Doordat ik me bewust was van het feit dat ik het niet allemaal wist, was ik leerbaar. Ik stond open om dingen te leren en mezelf als moeder te ontwikkelen.

Je eigen weg

 

Het is belangrijk dat iedereen zijn eigen weg gaat in het moederschap. Waar het om gaat is accepteren dat je niet perfect bent. We maken als moeders elke dag fouten. Maar zolang we ons bewust zijn van onze imperfectie, kunnen we leren. Kunnen we onszelf ontwikkelen.

 

We moeten eens kappen met ons groot (en mooi) houden voor andere moeders. We moeten elkaar juist steunen en laten zien op welke gebieden we imperfect zijn, zodat we van elkaar kunnen leren!

 

Hoe bevrijdend is het als je met vriendinnen kunt praten over je onzekerheden, angsten en vieze momenten. Dat je kind een keer zo veel poepte dat jij (en de muur)  helemaal onder zat en dat je ‘s avonds er pas achter kwam dat je met de vieze hand per ongeluk door je haar was gegaan. Dat je bang bent voor een volgende bevalling of dat je geen idee hebt hoe je om moet gaan met de driftbuien van je peuter (of tiener).

 

Ik hoop dat je bewust onbekwaam mag worden, dat je leerbaar mag zijn. Dat je van je vriendinnen kunt leren (en zij van jou) en dat je een plek vindt waar je terecht kunt om langzaam op alle gebieden van het moederschap bewust BEKWAAM te worden!

 

Uiteraard wil ik dat dit ook een plek is waar je je bewust onbekwame zelf kunt zijn. Vertel me, wat zijn dingen waar jij tegen aan loopt of onzeker over bent als moeder?

 

Wil je meer leren over hoe je in je kracht kunt staan als moeder, schrijf je dan in voor de nieuwsbrief en ontvang jouw wekelijkse portie info over moederschap!

 

xxx Liset



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *